Van Johan Cruijff tot Rafael van der Vaart en van Ruud Gullit tot Eljero Elia. Alle grote voetballers zijn ooit op straat begonnen. In ‘sterren starten op straat’ vertellen ze over hun straatvoetbalavonturen. Deze week de Ricky van den Bergh, de kleurrijke aanvaller van ADO Den Haag.

,,Ik kan echt niet begrijpen dat veel jongens die op topniveau voetballen niet tweebenig zijn. We worden rijkelijk beloond, dan is het toch heel normaal dat je je slechte been traint? Als kind was ik al heel bewust bezig om mijn traptechniek te ontwikkelen. Schieten op garagedeuren of op een muur met nummerbordjes. Ik ging dan heel precies mikken op één bepaald bordje, ook met mijn links. Per dag schoot ik wel honderd of tweehonderd keer. Het klinkt misschien gek, maar al vanaf mijn 10de had ik het besef dat ik tweebenig moet zijn. Dat ik dat nu ben, heb ik aan straatvoetbal te danken.”

“Vanaf mijn vijfde heb ik altijd buiten gevoetbald. Ik ben echt met de bal opgegroeid. Ik kom uit een groot gezin. Mijn ouders vonden het al lang best als ik niet thuis was. Wat dat betreft had ik niet een normale opvoeding. Ik voetbalde van 's ochtends tot 's avonds op straat. Ze konden me ook alleen maar straffen door de bal van me af te pakken. Als ik met vriendjes voetbalde speelden we niet heel veel partijtjes. Meestal was het schieten op doel, net als ik nog weleens met mijn neefje doe. Of tienen. Het waren geweldige tijden. Het heeft me mede gemaakt tot de voetballer die ik nu ben.”

“Ik heb veel kattenkwaad uitgehaald. Dat zal niemand verrassen. Ook heb ik weleens een ruit aan diggelen getrapt. Een buurmeisje stond altijd achter een raam te kijken hoe ik voetbalde. Gelukkig schoot ik een bal door dat ruit, net op het moment dat zij niet thuis was. Anders was het nog een drama geworden. Nu bleef het bij een gesneuveld ruit, dat hoort erbij, hè?”

Word ook lid van onze KNVB Straatvoetbal Hyve!